جهان ديگري ممکن است

امروز در ايران حدود نيمي از کارگران و حقوق بگيران در بخشهاي دولتي و خصوصي مثل پرستاران، معلمان و ساير کارکنان اداري، خدماتي، فني و... با قراردادهاي موقت کار، به کار گرفته مي شوند. طبق آمار رسمي پيش بيني مي شود تا چند سال آينده،90 درصد شاغلان فقط به صورت قراردادي به کار گرفته شوند. هم اکنون نيز درصد بالايي از شاغلان را زنان تشکيل مي دهند. زنان کارگر در کارخانجات يا کارگاه هاي نمور و فاقد امکانات بهداشتي با دستمزدي کمتر از مردان کارگر کار مي کنند. اين زنان در استخدام شرکتهاي پيمان کاري و عمدتا به صورت کارگران خدماتي و غالبا نظافتچي و غيره با انجام کارهاي پست در کوره ي شرايط کاري نامساعد مي سوزند.

قراردادهاي موقت کار سبب شده که اين شاغلان در هراس از دست دادن کار، به هر مرارتي تن دهند تا بدون شغل نمانند وآواره ي خيابانها نشوند.قراردادهاي موقت کار زنان را به صورت کنيزاني درآورده که به هنگام نياز به هر کاري واداشته مي شوند و به محض رفع نياز،آنان را مانند خس و خاشاک از محيط کار بيرون مي ريزند.

کارگران و کارکنان زن علاوه بر مواجهه با تبعيض در عرصه اقتصادي- از جمله دريافت دستمزدي کمتر از مردان- به علت سبطره نظام مردسالاري،هم در محيط کار با فشارهاي مختلفي از جمله مزاحمتهاي جنسي روبرو مي شوند و هم در خانواده با خشونتهاي بيشتري مواجه اند.

ما امضا کنندگان اين نامه با يادآوري حق طبيعي انسانها براي برخورداري از شرايط مناسب کارو زندگي در عرصه اشتغال، به منظور رسيدن به برابري کامل حقوق زنان و مردان، بر ضرورت محو انواع تبعيض جنسي تاکيد مي کنيم و در حمايت از خواهران کارگر و حقوق بگير خود که از شوربخت ترين قربانيان قراردادهاي موقت کار هستند، لغو اين گونه قراردادها را خواستاريم و خواهان سامان بخشيدن به وضعيت اشتغال و تامين امنيت شغلي همه ي شاغلان و نيز بررسي و لغو چگونگي تعديل نيروي انساني در کارخانه ها و ادارات هستيم.